BİR CÜMLE, BİR İSTİFA: ŞANTİYEDE KONUŞULMAYANLARIN BEDELİ

BİR CÜMLE, BİR İSTİFA: ŞANTİYEDE KONUŞULMAYANLARIN BEDELİ

BİR CÜMLE, BİR İSTİFA: ŞANTİYEDE KONUŞULMAYANLARIN BEDELİ

2 dk okuma
21 tepki

Sabah yedi, beton günü. Pompa yolda, kalıpçılar son kontrolleri yapıyor. Patron Murat Bey şantiyeye girer girmez ikinci kattaki eksik etriyeleri görüyor ve herkesin içinde soruyor: "Hasan, bu iş dün bitmeyecek miydi?" Soru haklı, ton da sert değil. Ama Hasan Kalfa o cümleyi olduğu gibi duymuyor. Üç aydır geç yatan avansı, karşılığı konuşulmayan pazar mesailerini, bir kez bile edilmeyen teşekkürü duyuyor. Sinirli bir şekilde eldivenlerini kalıbın üstüne bırakıp: "Madem beğenmiyorsun, başkasını bul." der ve şantiyeden apar topar çıkar çok da uzaklaşamaz aslında çünkü patronu aynı zamanda akrabasıdır.

O an Hasan Kalfaya iyi gelir. Öfkesini boşaltmış, "gösterdim onlara" diye düşünmüştür. Akşam olduğunda ise aklından geçenler: yarım bir iş, tartışmalı bir hakediş, dağılan bir ekip ve sektörde "işi ortada bırakan adam" diye anılabilme riski... Asıl hatası istifa ettiği gün başlamaz, ondan önceki üç aya yayılır. Geciken ödemeyi de mesaiyi de hiç açıkça konuşmamış, her seferinde yutmuş, içinde biriktirmiştir. Konuşmaktan sakındığı her şey en yanlış anda, en yanlış cümleyle ağzından çıkmıştır yani aslında sonda bile söylememesi gereken bir şeyi ilk başta gergin anında söylemiştir. Patrona verdiği cevap o günkü soruya ait değildir, üç ayın toplamına aittir.

Murat Bey'in payı da az değildir. Kalfanın surat astığını haftalardır görür ama gerginlik çıkmasın diye üstüne gitmez. Geç gelmeye göz yumar, hatalı imalatı "neyse, idare eder" diye geçer, her huzursuzlukta küçük bir taviz verip günü kurtarır. Taviz de bir çeşit kaçıştır aslında: o anki rahatsızlıktan kurtulmanın en kısa yolu… Oysa her taviz kalfaya "burada sınır yok" mesajı verir, patronun içinde de söylenmemiş bir kırgınlık biriktirir. Sonunda o kırgınlık beton sabahı, herkesin içinde, tek bir cümleyle dışarı sızar. Kalfa gidince Murat Bey'in ilk refleksi yine aynıdır: arkasından arayıp zam teklif etmek. Yani sorunu konuşmak yerine bir kez daha satın almak…

Dışarıdan bakınca biri sert, diğeri yumuşak görünür. Aslında ikisi de aynı şeyi yapmıştır: rahatsız olacakları konuşmayı ertelemiş, o an kendini iyi hissettiren yolu seçmiştir. Biri susarak içine atmak, diğeri taviz vererek.

Olması gereken ikisi için de aynı yerden başlar: kararı öfkenin ya da korkunun en yüksek olduğu anda vermemek. Hasan Kalfa o sabah "Paydostan sonra konuşalım" diyebilseydi, akşam masaya üç somut konu koyabilirdi: ödeme günü, mesai karşılığı ve konuşma üslubu. Yine de ayrılmak isterse bunu işini teslim ederek, hakkını alarak yapardı. Murat Bey ise huzuru tavizle değil netlikle kurmalıydı: beklentiyi baştan söylemek, ödemeyi gününde yapmak, eleştiriyi baş başa, takdiri davranışa yaparak herkesin önünde dile getirmek…

Şantiyede ilişkiyi bitiren çoğu zaman o son cümle olmaz, zamanında konuşulmamış küçük şeyler olur. Öfkeyle söylenen söz de korkuyla verilen taviz de günü kurtarır fakat ilişkiyi kaybettirir…

Paylaş

Bu yazı sana nasıl hissettirdi?

Tek tepki seçebilirsin. Başkasına basınca değişir, aynısına basınca geri alınır.

Toplam 21 tepki

Yorumlar (10)

  • İLHAN S. dedi ki

    12 Kasım 2026

    Aslında herşeyi bir cümlede çok güzel özetlemişsiniz: "Öfkeyle söylenen söz, korkuyla verilen taviz!"

  • Ali Ç. dedi ki

    12 Kasım 2026

    Bizler hayatımızda birşey bittiğinde o an oldu zannediyoruz o son kırılma idi onu oraya getiren süreçlerde yapmamız gerekenleri görmediğimiz için olmayacak olan o şey her ne ise büyüdü.

  • Muhammet Tüci dedi ki

    12 Kasım 2026

    Her şey zamanında ve usulüne göre şeffaf konuşulunca ileride oluşacak problemler engellenir. Taviz tavizi doğurur, zincirleme kaza gibi devam eder.

    Bilinç açıcı bir yazı olmuş. Ellerinize sağlık 👏

  • Onur dede dedi ki

    14 Kasım 2026

    İnsan yüzleşmek istemediği acılarından anlık olarak kaçıyor ama işin sonunda problemi çözmeyi geciktirdikçe işler içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Çok güzel bir yazı olmuş kalemine sağlık.

  • MŞK dedi ki

    14 Kasım 2026

    Belli ki akrabalık bağı, tarafların konuşmalarına engel olmuş, hep sonraya erteletmiş. Normalde iş hayatında bu tip konuları konuşmak zor olmaz. Sadece art niyet olduğunda duymazlıktan gelinir yada geçiştirilir. Ticarette, aramızda bağ olanlarla -akraba, eş, dost- ilişkileri ve sınırları hep kontrolde tutmak gerekir.
    Farkındalık oluşturan bir yazı olmuş...

  • Ahmet dedi ki

    14 Kasım 2026

    İnsanlar yapmaları gerekenleri erteledeklirinde hep daha büyük sorunla uğraşmak zorunda kalıyorlar… Malesef üzücü bir deneyim.. Ancak çok öğretici… Çok teşekkürler

  • Hakbey dedi ki

    14 Kasım 2026

    Halı altına süpürülen sorunlar ortada görünmese de bir yerlerde birikir. Sorunları görüldüğü anda, güzel bir dille karşı tarafa aktarmak gerekir. Bunu çok güzel bir üslupla kaleme almışsınız. Emeklerinize sağlık..

  • Büşra dedi ki

    14 Kasım 2026

    Sabır ve tahammül arasındaki ince çizgi niyet.. Taviz verip susunca insan sadece tahammül ediyor ve bunu da sabır zannedebiliyor.. Kaçışın taviz olduğunu fark edemiyor. Doğru yerde verilmeyen tepki, yanlış yerde, yanlış zamanda birikmiş halde veriliyor ve yıkıcı bir etkisi oluyor.

  • Mustafa dedi ki

    14 Kasım 2026

    Bir Şey söylemeden evvel önce bir es verilip sakince bilinç kapanmadan verilmeli. duygu kontrolü çok önemli

  • Abdullah D. dedi ki

    18 Kasım 2026

    Zamanında söylenemeyen sözler hep en zamansız yerde söylenir.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir.